Top End

Hallo allemaal,

Wat lief dat jullie aan mijn verjaardag gedacht hebben! Ik voel me helemaal jarig....

Ik had een Birthday-mate bij de groep waarmee ik de 'Top End' gedaan (Louise). Het was echt een supergroep, dus gisteravond hebben we afgesloten met een big party in 'The Vic'. Met champagne van Nicole om 24.00 en lunch vanmiddag van de hele groep.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Het wordt weer een heel verhaal, dus ga er maar even goed voor zitten. Ik zit hier te bevriezen onder de airco terwijl het buiten zo'n beetje 35 C is, maar ja voor een uurtje gratis internet moet je wat over hebben.

Voor de mensen die niet zoveel tijd hebben is hier de samenvatting: afzien, watervallen, zwemmen, veel vuil en enorm veel lol.

Pick-up was weer op het gebruikelijke tijdstip van 6.30 (uitslapen is er echt niet bij hier ;-). Ik had mazzel dat er een nieuwe roomy arriveerde om een uurtje of 06.00, want mijn wekker ging niet af (bleek op 07.00 te staan. Volgens mij heeft die Amerikaanse aan mijn wekker zitten knoeien zodat ze niet zo vroeg gewekt zou worden.......). Maar goed, de dame in kwestie durfde het licht niet aan te doen met als gevolg dat ze enorme herrie maakte. Ik had de avond ervoor nogal gefeest in (waar kan het ook anders) 'The Vic', dus voor mijn gevoel lag ik net te slapen. Voor alle zekerheid keek ik op mijn wekker en bleek ik nog precies 10 min. te hebben. Oeps!. Gelukkig had ik mijn tas al ingepakt en hoefde ik alleen nog wat kleren er in te proppen, snel naar de receptie voor de opslag van mijn rugzak en klaar was Klara. Een echte Just in Time actie. Ik stond net uit te hijgen (gelukkig voor mijn omstanders had ik nog kauwgom) toen de 4 Weel Drive voor de deur werd geparkeerd. Inladen en wegwezen om de andere mensen op te halen.

De 4WD was als volgt ingericht: 1 chauffeurs en bijrijderstoel voorin en achterin 2 banken langs de zijkant, bekleed met een soort dun rubber kussen, met net onvoldoende ruimte om je voeten en benen kwijt te kunnen. Alles afgewerkt in prachtig legergroen. Hier zaten we de komende 5 dagen met zijn 8-en. 

We begonnen bij Adventure Tours om onze 'entrance fee' voor Kakadu te betalen (en in mijn geval een grote fles water in te slaan). Gaf meteen de gelegenheid om kennis te maken. De groep bestond uit: De gids, Matt, Nick, een Zwitser, en Rob een Zweed. Later bijgenaamd  als The Girls omdat ze steeds als laatste klaar waren aangezien ze niet wisten wat ze aan wilden, ze zich zelf nog even moesten insmeren of opnieuw hun tas wilden inpakken. Verder Majella en Una. Twee Ierse meiden die een jaar aan het rondtrekken zijn. Kimberley en Ricky, 'de aanpakkers' en nog twee Ozzies namelijk mijn Birthday mate Louise en Nicole. En last but not least, me.

Na ongeveer een uurtje trillen op de achterbank (ik ben nu helemaal 'lean en mean'. sommige mensen betalen een fortuin voor een trilplaat. Hier krijg je het gratis bij je tour) kwamen we bij ons eerste plekje: Howard Springs. Dit is een soort natuurpark waar veel Barramundi (enorme vissen, die erg lekker smaken) en zoetwater schilpadden zitten. Er zwom nog veel meer rond, maar dat heb ik niet onthouden.

De Big Barra's worden op dit plekje beschermd. Er mag dus niet gevist worden.

Wat wel mocht was de vissen voeren. We hadden onderweg wat visjes gekocht. De bedoeling was dat je op je knieen langs het water ging zitten en het visje een beetje heen en weer bewoog. Matt kon die beesten al van verre aan zien komen, maar als je er geen oog voor hebt schrik je jezelf helemaal te pletter. (met als gevolg dat ik met dezelfde vaart het visje weer uit de Big Barra's bek trok en het in het water liet vallen en de vis alsnog zijn hapje had). De schildpadden houden ook van visjes, wist ik niet, want die kwamen er ook op af en knabbelden er stukjes vanaf. Behoorlijk scherpe tanden die beesten, dus je vingers kan je er maar beter niet insteken.

Om de vislucht van onze handen te wassen maakten we kennis met 'Bushsoap'. Dit is een soort vrucht van een boom die daar groeide. Je moest eerst je handen nat maken en dan dat groene dingetje, wat meer op een dik blaadje dan op een vrucht leek, fijnwrijven in je handen tot je een beetje wittige schuim kreeg. Afspoelen en klaar. De vislucht was vrij hardnekkig, maar na een aantal pogingen lukte het dan toch.

Op naar Litchfield Park. Onderweg moesten we brandhout inslaan voor de rest van de tour. Dat doe je niet zoals bij ons bij een benzinepomp, maar gewoon langs de weg. Onze eerste kennismaking met stof, vuil en as (hele stukken branden bij tijd en wijlen af).

We konden gelukkig onze handen een beetje afspoelen met water uit een tank die Matt had meegebracht. Na een tijdje belandden we bij onze eerste waterval: Wangi falls (spreek je uit als Wan-guy Falls). Hier hebben we alleen even gekeken, omdat het nog al druk was. Het volgende plekje was nog veel mooier en daar mogen alleen groepen van Adventure Tours komen. Je kunt hier blijkbaar vergunningen kopen voor watervallen.

De tweede stop was niet heel veel verder rijden, maar je kon er niet zomaar komen. Na een uurtje klauteren en klimmen in de brandende hitte (en dit was nog heilig vergeleken met de derde en vierde dag) over allerlei rotspartijen en zandpaden kwamen we bij Upper Tolmer Falls. Echt een prachtig stukje. Daar hebben we een tijdje in het water rondgehangen. Het water is echt super helder en je kan er gewoon je waterfles vullen. Het andere onderdeel van deze healthtrip. Liters bronwater.

Als je lang in het water stil zit, begint er iets aan je teen te knabbelen. Geen haaien dit keer maar een zoetwater Jubbie, wat een soort garnaal/kreeft is. Die beesten kunnen bijten zeg. 

Na dit ontspannende bad was het weer tijd voor de terugtocht. Ik voelde me al een echte Gollem en klauterde 'soepel' over de eerder gepasseerde rotspartijen terug, waarna het brandende zandpad overwonnen moest worden. Na al deze inspanning (je bent weer net zo zweterig en stoffig als voor het zwemmen) was het tijd voor de lunch.

Gourmet cooking met enorm veel variatie, maar niet heus. We hebben de hele week hetzelfde geluncht, namelijk brood met sla, tomaat, kaas, tonijn, ui en komkommer. Als variatie was er voor de vleeseters soms ham en soms salami.

Tijd voor de volgende waterval, Florence Falls en de bijbehorende fotoshoot. Een klauterpartijtje en als beloning een verfrissende duik in het water.

Als laatste zijn we naar Bouly Rockholes gegaan. Dit zijn 5 kleine 'plungepools' die als het ware trapsgewijs onder elkaar lagen met miniwatervalletjes. De rotsen waren dus behoorlijk glibberig met als gevolg dat ik heel elegant het water in stuiterde.

Na deze dag vol inspanning en ontspanning was het tijd om naar onze eerste Bushcamp te gaan. Onderweg hebben we een paar mooie 'Termite Mouths' bezocht. Dit zijn enorme termietenheuvels die je hier in twee soorten hebt: de Magnetic Mouths en de Cathedral Mouths.

De Magnetic Mouths worden zo genoemd, omdat ze allemaal van noord naar zuid gericht zijn. De Cathedral Mouths zijn meer een soort kathedralen (het woord zegt het al). De termieten maken deze heuvels van fijngekauwd gras. Deze kleine kruipers maken gangen onder de grond en trekken het gras in kleine stukjes naar binnen, waardoor ze minimaal last hebben van de hitte (slimme beesten!) Ongelovelijk dat ze zulke bouwwerken kunnen maken. Die op de foto is ong. 80 jaar oud. Op een bepaald moment worden de heuvels verlaten en niet meer onderhouden, met als gevolg dat er een zielig zandhoopje overblijft.

(om een idee te geven, de man die naast de termite mouth staat is Matt, die is ong. 1 meter 80)

Verder van een mooie sunset genoten, waar we, hoe kan het ook anders, de nodig rotsen voor moesten beklimmen. De campsite voor zover je het zo kan noemen was een 'Airstrip' die in de tweede wereldoorlog gebruikt werd. Inderdaad zonder fascilities, maar wel met veel stof en as en vliegen.

Matt maakte een groot kampvuur, waarop ook gekookt werd. BBQ met visburgers voor de veggies. Na het eten was het tijd voor de Swag instructions. Een swag is een soort slaapzak van Canvas met daarin een matras. Daar doe je je eigen slaap- of lakenzak in. Het hele zaakje rits je dicht en als je wilt kun je ook nog een flap over je hoofd trekken tegen de 'Mozzies' en allerlei ander ongedierte. De matrasjes in die dingen waren trouwens verbazingwekkend comfortabel. Maar het was veel te heet om ze dicht te ritsen. De nachtrust was dan ook niet geweldig.

(De gekleurde horizontale streepjes waren onze slaapplaatsen)

Je wordt vanzelf wakker bij zonsopkomst, wat elke dag ongeveer om 06.30 was. Dat betekende swag oprollen en vuur maken voor het ontbijt. Zoals al gezegd was er geen wc of stromend water. Aangezien ik geen idee had wanneer we de eerste 'faciliteiten' zouden tegenkomen leek het me verstandiger om mijn spijsvertering niet op gang te brengen en het ontbijt over te slaan.

Deze dag gingen we kanoen op de Katherine Gorge, wat een paar uur rijden was vanaf de plek waar we overnacht hadden. Dat betekende dus weer stuiteren op de achterbank. De Katherine was erg mooi, maar geen stromend water of stroomversnellingen. Hard werken dus. Ik had het genoegen om de kano te delen met Matt, die dus voor geen meter kan kanoeen (lag natuurlijk aan de kano). Ik heb K.G. dus minstens drie keer afgelegd. Maar we hebben wel gelachen....

Katherine Gorge:

Langs het water zijn allemaal zandstrandjes. De meeste waren voorzien van een bord dat je er niet op mocht komen, omdat krokodillen er hun eieren hadden gelegd. Sommige strandjes waren wel toegankelijk en nadat we eindelijk een stukje met wat schaduw (het was volgens mij wel 40 C) hadden gevonden was het lunchtijd. Na de lunch besloot Matt dat hij liever in de schaduw bleef en ben ik alleen naar het einde van de Gorge gepeddeld om mijn waterfles te vullen in een soort van 'grot' waar een klein stroompje water de rotsen kwam zetten. (Vreemd genoeg had de kano nu geen enkele zigzag neigingen). Helaas waren de beloofde crocs en turtles in geen velden of wegen te bekennen.

Na deze enorme inspanning gingen we naar onze volgende 0 sterren bushcamp, maar onderweg was er eerst  bier en sunset.

De derde dag (zaterdag) gingen we naar Kakadu. Ons ochtendbad was in de Molini Pools. Aangezien we vrij vroeg waren waren er nog geen andere toeristen en konden we even genieten van dit mooie stukje. Later kwam een hele buslading aangezet en was er nog de nodige consternatie toen een of andere waterslang een zwemmer probeerde te omhelzen. De slang bleek onschadelijk en verdween weer in de bosjes, maar ik was blij dat ik het niet was.

Vervolgens moesten we een paar uur rijden voor we in Barramundi Gorge aankwamen. Ook hier konden we weer zwemmen, maar daar moest je wel wat voor doen: ongeveer 1,5 uur in de 'Blazing Sun' een onbegaanbaar stuk overbruggen. De rest van de dag hebben we hier rondgehangen en in het water liggen kletsen. Net als de andere dagen moest dezelfde weg weer opnieuw worden afgelegd. Gelukkig was het iets minder warm. Op weg naar onze camp  gestopt bij Yellowwaters en onze eerst croc gespot.

Onze overnachting was op een iets luxere site en we hadden zowaar wc en douche. Echt geweldig. De stemming zat er inmiddels goed in en 's avonds hebben we allerlei gekke spelletjes gedaan waar je heel lenig voor moest zijn. Je kan je wel voorstellen wat dat voor mij betekende.

De vierde dag nog meer klauterpartijen en watervallen (Twin Falls en Jim Jim Falls). We zijn eerst naar de top van Twin Falls gegaan.Hier maakte we voor het eerst kennis met bushfood en rotstekeningen. Op een boom kropen 'green tree ants'. Dit zijn mieren met een groen achterlijf dat je kapot kan bijten. Er komt dan een soort citroen sap uit wat de aboriginals blijkbaar lekker vonden. Matt verzamelde wat mieren voor ons zodat we het zelf konden proberen. Ik vond het niet zo'n aantrekkelijk idee om dat beestje zijn achterlijf kapot te bijten dus heb er alleen aan gelikt. Het was inderdaad zuur.  Verder had Matt wat bladeren uit een of ander type palmboom getrokken. Je kon dan net als bij artisjokken het begin er afbijten en opeten. Smaakte nergens naar.

De rotstekeningen waren aardig maar niet spectaculair. De tocht van en naar Twin Fall was echt verschrikkelijk zwaar en het was weer bloedverziekend heet. Vanaf dit moment was ik dus de Dutch Beetroot (bietje)

Family foto

van links naar rechts:

Rob, Una, Majella, Ik, Nicole, Louise and Nick

(grapje!)

Top van Twin Falls:

De Jim Jim Falls stond droog aangezien het het einde is van het droge seizoen. Er was nog wel een enorme 'plunge pool' waar je in kan zwemmen, maar omdat er elke dag veel toeristen met de nodige zonnebrand langskomen en er geen vers water instroomt was het water niet zo heel fris meer.

De laatste dag hebben we besteed aan wat Aboriginal cultuur. Allereerst zijn we naar Nourlangie gegaan en hebben rotstekeningen bekeken. Onderweg naar Ubirr zijn we gestopt bij het Bowali Visitor Centre. Hier was allerlei informatie over het ontstaan van Kakadu en de flora & fauna, de ontwikkeling van de natuur en de rotstekeningen van de Aboriginals. Na weer een flinke tocht in de 4 wd was er Ubirr, met hele mooie rotstekeningen en een spectaculair uitzicht vanaf de top van deze rots.

Als laatste zijn we naar Mary Waterland Rivers gegaan. Dit is eigenlijk een Billabong en geen rivier. Hier hadden we een boottochtje met een enorm enthousiaste  man die de boot bestuurde en heel veel over dit prachtige stukje natuur wist te vertellen. We hebben enorme krokodillen gezien, waterbuffels, allerlei soorten vogels, noem maar op. Het was echt een geweldige afsluiting.

Hierna was het tijd voor de terugtocht en de grote after party in de Vic. (Ik heb

minsten een uur staan schrobben in de douche om alle vuiligheid af te wassen

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer