s-s-s-skydiven

Het is alweer enige dagen geleden, dat ik de meest angstaanjagende ervaring van mijn leven heb gehad. SKYDIVEN.

Aangezien je sommige dingen nou eenmaal een keer gedaan moet hebben (say's who...) had ik besloten de ultieme uitdaging van mijn leven, althans voor dit moment, aan te gaan. Ondanks mijn enorme hoogtevrees heb ik me opgegeven voor een tandemduik.

Op zaterdagochtend was het dan zover. Terwijl ik al enigszins zenuwachtig zat te wachten werd ik op door Sandra, een Duitse medehostelgenote, attent gemaakt op  het feit dat mijn vervoer er al was. Aangezien ik geen busje zag dacht ik dat ze zich vergiste. maar er bleek een ware limousine aan de overkant van de weg te staan. Altijd leuk natuurlijk. Als je gaat, kan het ook maar beter in stijl gebeuren.

Het was een leuk ritje naar de Taupo Skydive. Ik was inmiddels niet meer enigszins zenuwachtig, maar stond gewoon stijf van de zenuwen en had enorme spijt van deze actie.

Daar aangekomen kon je kiezen van welke hoogte je wilde springen: 12.000 of 15.000 feet en of je het wilde vastleggen op video of DVD. Dat laatste leek me wel wat. Als ik mijn ogen niet open zou durven doen, kon ik het in ieder geval thuis nog even bekijken. Maar 12.000 feet vond ik toch meer dan genoeg.

Na getekend te hebben dat ik niemand aansprakelijk zou stellen bij evt. ongelukken (hoezo, welke ongelukken) kregen we een filmpje te zien met wat ons te wachten stond (ons is ik en het engelse stel dat ik in de limo zat). Dat zag er wel spectaculair uit en inmiddels had ik hele erge spijt.....


Na het filmpje werd ik voorgesteld aan mijn tandem: Phil en in mijn pak gehezen. Ondertussen werd alles op de DVD en dig. camera vastgelegd. De bedoeling was dat ik een of ander flitsend praatje zou houden. Dat is zowieso al niet mijn sterkste kant, maar nu kwam ik toch echt niet verder dan, yes, no en voor de variatie yep.

Het vliegtuig was echt mini. Toen we daar eenmaal als sardientjes ingeperst zaten en langzaam de hoogte in kropen had ik behoorlijke zweethanden. Ik besefte me ineens dat ik nog niet aan iemand vastzat en vroeg me af of Phil dat ook wel in de gaten had. Verder hadden we geen enkele uitleg gekregen over wat te doen. Slik. Gelukkig ontdekte ik een handvatje aan het plafond, waar ik me aan vast kon klampen.

Vlak voordat we de juiste hoogte hadden bereikt, werd ik godzijdank aan mijn tandem geklikt en kreeg ik te horen wat ik moest doen. 

Helaas moest ik mijn handvatje loslaten omdat de roldeur open ging. Dat was dus mijn laatste houvast....Inmiddels hing de eerste met zijn benen buiten boord en sprong. Toen dacht ik alleen nog maar: ik wil niet, ik wil niet. Maar ik had geen keuze...... Met zachte edoch dwingende hand werd ik het vliegtuig uitgedreven en voordat je het door hebt val je met vliegende vaart naar beneden. (Dat was overigens wel leuk! ) Beetje gillen en het is gedaan. Ondertussen nog even leuk lachen naar de camera, wat er in mijn geval uit ziet als een boer met kiespijn.

Na de vrije val krijg je een tikje op je schouder en moet je je harnas weer vasthouden. en kan je van het uitzicht genieten. Langzaam maar zeker komt de grond weer dichterbij en kun je je opmaken voor een zachte landing (niet met je voeten op de grond) Ik was wel een beetje  verdwaasd en heel blij dat ik weer op de grond zat. Helaas kan ik de DVD hier niet op kwijt, maar ik heb wel wat foto's.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer