Rotorua en Raften

Hallo Allemaal,

Ik ben inmiddels van de schok bekomen en hopelijk zijn er geen andere geloofsidioten opgestaan die menen anderen het recht op vrije meningsuiting te kunnen ontzeggen......

Maar zoals beloofd de sterke verhalen.

Ik was gebleven bij het Maori-concert. Ondanks het touristische karakter was het erg leuk. We gingen met een bus naar een nagebouwd Maori dorp. Onderweg werden we een beetje in de stemming gebracht. We moesten al 'roeiend' de bus op gang brengen en kregen de nodige do's en dont's over de gebruiken en hoe te reageren. De opzet was heel leuk. Eerst werd het een en ander uitgelegd en vervolgens werd het uitgebeeld of nagespeeld, waardoor ik me lekker kon inleven. De hangi (dit is het traditioneel bereide eten) was prima. Na het eten werd uitgelegd hoe het eten werd bereid en kon je nog een beetje in het (nagebouwde) dorp rondlopen. De mensen waren erg enthousiast en vonden het duidelijk leuk om over de oude gebruiken en verhalen te vertellen, met name de houtsnijder wist veel te vertellen over wat de tatouages betekenden. De foto is niet erg duidelijk maar misschien krijg je zo een beetje een idee.

De volgende ochtend was het tijd voor de grote uitdaging: het raften.

Ik was behoorlijk zenuwachtig want had me inmiddels een iets betere voorstelling gemaakt bij wat een 7 meter hoge waterval inhoudt.......

Ik werd opgehaald met een busje van Kaitiaki. Voor degenen die ook zoiets willen doen: echt een aanrader. De radio van het busje was kapot, dus maakte de (maori)chauffeur Steve van de gelegenheid gebruik het een en ander over de omgeving te vertellen vanuit de maorigeschiedenis. Erg leuk. En natuurlijk om te vertellen wat ons te wachten stond. Iedereen, met uitzondering van die ene ervaren rafter, was wat wit om de neus en ik had toch wel behoorlijke zweethanden.


Tijdens het omkleden hoorde ik ergens op de achtergrond het toepasselijke:There's no stopping you now en Jah will never let you down  (een hele geruststelling;-)  ) van Bob Marley. Nadat ik mij in mijn fleece, wetsuite, schoenen en helm had gehezen kregen we onze eerste instructies. Waar te zitten, wat te doen bij welke commando's etc. We werden verdeeld in twee groepen met ieder twee instructeurs.

Maar eerst wat over de rivier: Kaituna betekent Vis-voer en is een heilige rivier voor de Maoris. Naast dat deze rivier een bron van voedsel was werd deze ook gebruikt voor de dode lichamen. Deze werden hier neergelegd, net zo lang tot het vlees vergaan was. Daarna werden de botten verpakt in een of ander textiel en in grotten langs deze rivier gelegd. Omdat deze rivier heilig is, werd voordat we het water ingingen eerst een maori gebed gezegd om ons een veilige reis te wensen.

De opzet was echt fantastisch. De eerste paar versnellingen waren om te oefenen. Voor elke versnelling werd de raft 'stilgelegd' doordat een van de instructeurs de kant vast hield en werd uitgelegd wat er ging gebeuren en wat we moesten doen. Daarna begon het echte werk: de 7 meter. Het was echt super......en adembenemend.

De raft is 3,5 meter en zoals je ziet is er ruimte voor nog een raft

                                                        

                                                    

En hier ging het mis!

Dat was minder prettig......De bedoeling is dat je je raft vasthoudt, wacht tot het weer rustig ligt, ademhaalt in de holte van de zitting en dan je hoofd weer aan de buitenkant steekt. Maar......

Ik voelde de raft op mijn hoofd en de voeten van een van mijn buren in mijn rug en liet het raft los. Gelukkig was heel goed uitgelegd dat het dan ong. 45 sec. duurt voordat je weer uit de 'wasmachine' komt. Je moet je zo klein mogelijk maken (valt niet mee), adem inhouden, afwachten en vooral niet in paniek raken. Dat waren dus de langste 45 sec. van mijn leven. Net op het moment dat je denkt, ik ga dit niet meer volhouden kom je boven en word je weer in de raft gehezen. En was alles weer ok!

Na deze waterval waren de overige versnellingen en eitje en konden we van de prachtige omgeving genieten......

's Middags heb ik een wandelingetje langs het Lake Rotorua gemaakt. Mijn neus was inmiddels wat minder verstopt. Waar ik in dit geval wat minder blij mee was. Rotorua ligt in een vulkanisch actief gebied en je ziet overal rookpluimen uit de grond verschijnen. Door die rookpluimen heeft Rotorua de bijnaam Sulphur City gekregen (wat betekent dat er een geur van rotte eieren hangt).

Geen meer om in te gaan zwemmen zou je denken, maar ongeveer een eeuw geleden werd de zwaveldamp als gezien als medicijn tegen alcoholisme. Omdat er teveel mensen aan de lucht bezweken en verdronken zijn deze badhuizen ergens rond 1950 gesloten.

De volgende ochtend ben ik met de bus naar Waiotapu Wonderland gegaan. Ik was weer de enige passagier met een zeer vriendelijke (ook weer maori) buschauffeur. De man was erg spraakzaam en met 8 kinderen en 12 kleinkinderen duidelijk gewend aan het vertellen van verhalen. Op de heen weg vertelde hij over 'hoe het vroeger was'. Dat ze alle heet water stroompjes wisten te vinden en in het meer van Rotorua gingen zwemmen (hij liever dan ik) en in het bos op varkens jaagden en op de terugweg kreeg ik het verhaal van de grote uitbarsting van 1886 te horen en de rol van de chief Tohuto Ariki. Hij maakte er een spannend verhaal van met allerlei bijbehorende gebaren.

Waiotapu Wonderland is ook en vulkanisch actief gebied met allerlei meertjes met diverse kleuren afhankelijk van de metalen en mineralen die er vrij komen. Ook hier ruikt het niet echt fris.

De mudpools iets voor Waiotapu

Champagne pool, maar je kunt er beter niet in gaan zwemmen. Het zit vol metalen en de temparutuur is ong 275 C.

Devils Pool. Daar waar het lichtgroen is, is het water........

Lady knox Geyser. Deze komt elke dag om 10.15 tot uitbarsting dankzij 300 gram waspoeder.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer