Milford Track

Hoi allemaal,

Ik ben weer terug van mijn wandelavontuur met slechts 1 klein blaartje en een paar bloederige tenen, omdat mijn teennagels te lang waren. De indrukwekkende omgeving en de hele belevenis is nogal moeilijk over te brengen, maar hopelijk krijgen jullie een beetje een indruk.

 

Ik heb inmiddels gemerkt dat de lay-out zich behoorlijk eigenzinnig gedraagt. Bij voorbaat sorry!

 

De eerste dag begon uiteraard met regen (na de meest droge periode in de afgelopen maanden in dit gebied). Aangezien een goed begin het halve werk is besloot ik de moed er maar gewoon in te houden en de gedachten aan de inmiddels welbekende mistige uitzichten uit mijn hoofd te bannen. Met een 'brede' glimlach de Intercitybus naar Te Anau genomen.

 

De chauffeursstoel was tevens praatstoel en de eerste tijd moest iedereen een monoloog aanhoren over de bezwaren die de chauffeur had tegen huurauto's en campervans. Na een minuut of 20 begon iedereen een beetje verdwaasd om zich heen te kijken en ging hij gelukkig over op de nutteloze feitjes van de omgeving. De weg slingert door de Remarkables, een bergketen vanaf Lake Wakatipu richting Te Anau. Erg mooi!

 

Om een uur of 10.00 kwam ik aan in Te Anau en heb ik mijn hut- en bustickets opgehaald bij het DOC. Vanaf dat moment kon ik nog een paar uurtjes relaxen voordat ik met het echte werk kon beginnen. Voor alle zekerheid nog maar even een sjaal gekocht (waar ik veel profijt van heb gehad).

 

Vanuit Te Anau moest ik eerst met de bus naar Te Anau Downs om een ferry te pakken naar het startpunt van de wandeling, Glade Warf. Dit betekende meteen een eerste kennismaking met een aantal medewandelaars, waaronder 'de 4 broers' uit Sydney, John, Peter, Michael en Jamie, waarmee ik het eerste stuk heb opgelopen, Sally en Gordon uit Amerika, Babs, hun dochter en Vicky haar Engelse vriendin. De boottocht duurde ongeveer anderhalf uur. Het was inmiddels opgehouden met zachtjes regenen. Nu viel het met bakken tegelijk uit de lucht, maar dat mocht de pret niet drukken.


De eerste dag was slechts 5 kilometer. Dus dat was een makkie. De route ging langs de rivier door het bos en over een hangbrug. Het bos is enorm sprookjesachtig. Hoge bomen, veel oud hout op de bodem en alles is begroeid met mos. Na een uurtje kwamen we bij de eerste hut, de Clinton-hut, aan voor de overnachting. Het waren 2 hutten met de 'bunk' bedden en 1 hut voor het koken en een toiletgebouwtje.

Aan het einde van de middag een kleine omleiding gelopen, naar een wetland gebied met een prachtig uitzicht op de omliggende bergketens. De begroeiing bestaat hier voornamelijk uit allerlei verschillende soorten mos.

Daarna was het tijd voor de eerste maaltijd. Ik had voor elke avond een cup-a-soepje en 'freeze-dry' maaltijd meegenomen om het gewicht zo laag mogelijk te houden. Water koken, 10 minuten laten staan en je eten is klaar. Sommige mensen liepen echter met flessen Whisky, wijncontainers en allerlei verse groente te sjouwen. De eerste avond leek me dat een beter alternatief dan mijn oplosverpakkingen, maar na dag 2 was ik zeer tevreden mijn lichte bepakking.

De volgende ochtend om 07.30 vertrokken

voor de eerste echte dagtocht van 16,5 kilometer. Het eerste stuk is redelijk vlak, maar vanaf ongeveer een derde wordt het geleidelijk steeds steiler tot een hoogte van 500 meter bij de tweede hut (Mintaro Hut). Behalve de regen was dit een vrij makkelijk stuk om te lopen. Het eerste stuk regende het niet zo heel hard, dus kon ik nog een beetje van de vogels en omgeving genieten. Erg leuk om allerlei planten en bomen in volwassen vorm te zien die ik enkele dagen geleden op Pigeon Island in de grond heb gestopt.

Na ongeveer twee uur begon het echt verschrikkelijk hard te storten.Ik wist niet dat er zoveel water tegelijk uit de lucht kon komen. Het was echt verschrikkelijk. Dit leidt overigens wel tot een enorme hoeveelheid aan watervallen, wat erg mooi was.

De eerste paar uren bleven mijn kleren nog enigszins droog, maar daarna begon het eerste water in mijn schoenen en kleren door te dringen. Mijn regenjas bleek niet erg waterdicht en de regenhoes van mijn rugzak kon het ook niet meer verwerken.  Mijn 39 medewandelaars hadden hetzelfde probleem en gedeelde smart is halve smart, dus het werd toch nog een gezellige avond. De man die het eerste was aangekomen had alvast het vuur aangemaakt, dus iedereen kon zijn kleren een beetje drogen. Om je schoenen droog te krijgen was echter onbegonnen werk.

's Avonds klaarde het enigszins op en konden we de 'avalanches' van de berg zien komen. Eerst hoor je een soort gedonder en vervolgens zie je een hoop sneeuw of puin naar beden komen. Hints gespeeld en een beetje rondgehangen. Om 22.00 ging het automatisch licht uit en dus bedtijd. Ik had inmiddels van de vorige nacht geleerd dat je niet tegen een buitenmuur moet liggen en je het beste een bovenbed kon uitzoeken (ivm stijgende warmte). Gewapend met mijn muts, extra t-shirts en sjaal heb ik een stuk beter geslapen. (en ondanks de weersvoorspelling van de volgende dag: regen, storm en zelfs sneeuw op de Mc. Kinnonpas).

De derde dag betekende een klim van 500 meter naar een hoogte van ruime 1.000 meter om deze vervolgens weer af te dalen. In totaal 14 kilometer te gaan. Aangezien ik de dag ervoor al om 12.30 was aangekomen, besloot ik deze dag wat later weg te gaan en het lekker rustig aan te doen. De weersvoorspellingen zaten er dit keer goed naast en het was DROOG. Deze dag liep ik met Frank (Melbourne). We bleken hetzelfde gevoel voor humor te hebben, dus het was een lollige klim.

Een prachtig uitzicht over de vallei.

Het was best een lastig stuk om te lopen, aangezien er op een bepaald moment sneeuw op het pad lag. De sneeuw was erg glibberig en je wilt daar echt niet uitglijden, want het pad is smal en de val is diep. Voorzichtig lopen dus. Ik was inmiddels erg gelukkig met mijn oplosmaaltijden en zeer lichte bepakking!

Op de top kon ik zowaar van het uitzicht genieten. Echt geweldig mooi!

Er is daar een monument geplaatst voor Mc Kinnon, de 'maker' van de track en er was een hut waar je even kon schuilen/zitten en van het uitzicht genieten.

De afdaling was ook prima te doen. Gewoon rustig doorlopen. Het eerste stuk betekende enkel hoog sneeuw (best koud met natte schoenen) en je passeert veel stroompjes en watervallen. (Als ik terugkom heb voor jullie collectie foto's van enige honderden watervallen :-)).

 Het is veel klimmen en klauteren, maar het absoluut waard. Onderweg de nodige Kea's gezien (de enige berg-papagaai in NZ)

 

Ongeveer 1,5 uur voor het einde van de tocht van die dag, konden we een paar kilometer omlopen naar de Sutherlandfalls. Een waterval van een paar honderd meter hoog, waar je achterlangs kan lopen. Je leeft maar een keer en als je dan toch in de buurt bent..... Het pad ernaar toe was steil en als je in de buurt komt voel je de 'wind' en 'regen' van het opspattende water. Je moet eerst twee waterstromen passeren met water tot je knieen. Ik had toch al natte schoenen dus dat maakte niet meer zoveel uit. (Helaas gleed ik uit en viel ik achterover in het stromende water. Echt weer iets voor mij! Is het een keer droog, val ik in het water....) Daarna moet je door een drassig stuk met dode bomen en takken klauteren en kom je achter de waterval uit. Hier lijkt het of je in een orkaan terecht bent gekomen. Wat een spectakel! Het laatste stuk waai je bijna uit je kleren zoveel wind komt er vanaf. Je kunt ook bijna niets zien vanwege het opspattende water, maar als je er eenmaal achter de waterval bent is beter. Wat een spektakel!

 

Een van de vele watervallen:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De laatste paar uurtjes was een redelijk vlak stuk en om een uurtje of 15.00 bereikten we de laatste hut (Dumpling hut). Het vuur brandde alweer dus het was lekker warm. Je merkt ook goed het verschil in hoogte wat dat betreft. Droge kleren aan en tijd voor een cup-a-soepje. In deze hut lagen de nodige Engelse roddelblaadjes, dus dat gaf de nodige gespreksstof. Het was weer een gezellige avond.

 

Inmiddels begon ik aardig door mijn eten heen te raken. Ik had alleen nog mijn avond eten en wat crackers voor de volgende dag. (1 voordeel. Ik heb nu extra ruimte in mijn spijkerbroek.) Veel thee gedronken om een beetje van het lege gevoel af te komen en weer heerlijk geslapen.

 

Voor de volgende dag was de weersvoorspelling dramatisch (regen en windstoten van 100 km/uur) dus ik wilde vroeg weg om de laatste 19 kilometers af te leggen en op tijd te zijn voor de ferry van 14.00 naar Milford. Om half 8 vertrokken en deze dag liep ik met An en Dave, wederom uit Melbourne. An had nachtmerries gehad over het weer en wilde ook zo vroeg mogelijk weg. Mijn droom ging voornamelijk over enorme blaren op mijn voeten. Vreemd genoeg had ik nog steeds geen blaren of spierpijn.

Het voornaamste gespreksonderwerp was welke snacks we zouden kunnen kopen op de ferry en wat we allemaal konden eten als we aankwamen.

Het weer was droog en op het einde zelfs zonnig! Heerlijk, vooral als je van het ergste uitgaat. Het was een dalende tocht waar 'avalanches' de nodige schade hadden aangericht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het resultaat van een 'avalanche':

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Weer veel klimmen en klauteren geblazen. Ook deze tocht weer veel watervallen en ergens halverwege passeerden we Het Ada meer.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onderweg een soort eend met 3 jongen gezien, die net als de kiwi niet kan vliegen. Ben alleen de naam vergeten. Supergrappig om die voor je uit te zien rennen.

Het laatste stuk is weer vooral bos omgeving

en om 12.30 kwamen we aan op eindpunt 'Sandfly point'.

Je wordt daar levend opgegeten door zandvliegen. Gelukkig was ook hier een hut waar je kon wachten op de Ferry. Hier mijn laatste 4 crackertjes opgegeten en ik zat me al te verheugen op de Ferry.

Om een 14.00 werden we opgehaald (helaas niets te eten) om van de laatste uitzichten te genieten en werden we naar Milford gebracht. Hier stond de bus naar Queenstown te wachten. Helaas geen tijd voor snacks.

 

 

 

Om een uurtje of 8 kwam ik aan in Queenstown en heb ik met Greg (London) in Pig en Whistle gegeten (lekkere vette Fish en Chips). Wat later kwamen Michael en Ullrich (Weimar) ook aanzetten en hebben we nog een paar pintjes gedronken. Met Greg ga ik de komende dagen de westkust afreizen.

 

Terwijl ik zit te typen zijn twee oude bekenden aangekomen (Rob en Katrine), dus ik ga even bijkletsen. Tot volgende week!

 

Hugs,

Eugenie

 

Om de nodige vragen en opmerkingen voor te zijn:

Nee, de man van mijn leven zit er niet tussen!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer