Houston, we've got a problem

Hallo allemaal,

Het is weer tijd om mijn belevenissen aan te vullen. Ik loop lekker voor joker met mijn eighty's kapsel en ga straks op zoek naar wat haar-kunstmest, zodat mijn eigen kapper er weer een fatsoenlijk model in kan knippen....

Ik was gebleven bij Nelson. Zoals gezegd had ik een kayaktocht geboekt. Een dag zeekayakken en een dag teruglopen. Greg had zich inmiddels bedacht en is ook meegegaan kayakken.

's Ochtends vroeg werden we opgehaald om naar het Abel Tasman National Park te gaan. Onderweg stapte een of andere jojo in, in de veronderstelling dat dit het busje was dat hij moest hebben. Na eerst een opmerking gemaakt te hebben over mijn hoeveelheid bagage (?!, een kleine rugzak) begon hij tegen de chauffeur dat hij veel te laat was. Waarop de chauffeur aangaf dat dit niet het geval was. Bleek de man in het verkeerde busje gestapt te zijn. De chauffeur van Kaiteriteri Kayak had inmiddels door bij welke organisatie hij wel geboekt had en is even rond gaan bellen. De man begon tegen ons dat NZ wel een erg ingewikkeld land was om rond te reizen, bla bla bla.

Nadat het stelletje wat eigenlijk in moest stappen na een half uur wachten eindelijk

kwam opdagen konden we op pad. Dit was een pas getrouwd, engels stel van indiase afkomst, wat we al een aantal keren in de bus ook waren tegengekomen. Na 4 maanden zijn ze al rijp voor huwelijkscounceling. Het kayakken lukte voor geen meter en ze sloegen elkaar nog net de hersens niet in. Na een uurtje of wat besloot Caroline, onze gids, ze uit elkaar te halen en te mixen met twee andere (gelukkig was ik niet het haasje).  Je begrijpt het al, ik heb me uitstekend vermaakt.

Het weer was zonnig, maar winderig, maar aangezien we wind mee hadden vond ik dat geen enkel probleem. De golven waren acceptabel hoog, dus dat leverde ook wat extra spectacel op. Allereerst werden we met de watertaxi afgezet bij Bark Bay. Vervolgens kayakten we langs de kust naar een leuk strandje waar we hebben geluncht.  Onderweg al wat zeehonden tegengekomen. Vanaf het strandje zijn we naar de sealcolonie gepeddeld (nou ja, ik peddelde en Greg stuurde. Kwam me bekend voor) en hebben we hier nog wat rondgekeken. Erg leuk die beesten. Helaas is er geen zeehond op mijn kayak gekropen.

Vanaf hier moesten we weer terug naar een strandje en werden we opgehaald door de watertaxi. Ik werd bij Bark Bay afgezet. Gelukkig was mijn rugtas ook aangekomen. Hier stond de hut, waar ik heb overnacht. Het is een zelfde soort hut als op de Milford Track. Minimale voorzieningen, maar verder prima.

De volgende ochtend vroeg opgestaan om van de zonsopkomst te genieten. Ik had geen zin om terug te gaan naar mijn slaapzak, dus ben meteen maar begonnen met met mijn 20 km. De track was een eitje, maar erg mooi. Je loopt voornamelijk door regenwoud, met toch net weer andere vegetatie dan de andere regenwouden. En dit keer was het zonnig, dat had ik ook nog niet meegemaakt. Wel even wennen hoor, lopen met droge voeten. Verder hoor je enorm veel vogels en heb je uitzicht op de meest prachtige baaitjes met gouden stranden en groen water. Erg mooi!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer