Found Nemo

Hallo Luitjes,

Bedankt voor jullie leuke berichtjes! Leuk om te horen dat het goed met jullie gaat en dat jullie toch een beetje kunnen meegenieten. Wel gek om te horen dat Andre H. de brief aan zijn moeder achterna is....

Kleine tip:

Als je je emailadres invult op de mailinglist krijg je automatisch een berichtje wanneer ik een nieuw verhaal heb geplaatst.

Ik heb een geweldige week achter de rug. Ik ben inmiddels een gecertificeerde 'Adventure Diver'. Er zullen de nodige Engelse termen voorbij vliegen, maar de cursus was nou eenmaal in het Engels

Voor degenen die plannen hebben om ook hier te duiken: ik heb de duikcursus gedaan via Prodive. Het is een absolute aanrader. Ze lijken duurder dan de concurrent, maar je weet tenminste zeker dat je geen extra kosten hebt, zoals bijvoorbeeld rifbelasting, kosten voor het cursus boek, medische test,  etc. Verder is het zo dat als je na de eerste dag besluit te stoppen, krijg je je geld terug. Dit schijnt vrij uniek te zijn in duikland, maar heb dit verder niet gecheckt. De trainers en het materiaal was allemaal fantastisch. Je duikt met hele kleine groepjes 4/6 personen per instructeur. Website: www.prodive-cairns.com.au

Ik heb de 5 daagse cursus gedaan. Dit betekent in 2 dagen 5 dvd's kijken op het 'Prodive training Centre', extra uitleg en oefenen in het zwembad. De drie andere dagen ga je naar het rif en oefen je verder.

Op de eerste dag werd ik nog op een enigszins christelijke tijd opgehaald, namelijk 8.15. We kregen in totaal 3 dvd's te zien. Na elke DVD volgde extra uitleg over dat onderwerp en moest je een test doen om te zien of je alles begrepen had. Ik had nog enigszins last van mijn jetleg (wakker om ong 03.00 en daarna nauwelijks meer slapen) dus mijn opname- en concentratie vermogen was niet echt geweldig. Gelukkig heb ik het cursusboek en kan ik alles nog eens nalezen (lijkt TELEAC wel :-) )

Om een uur of 11.00 kwam de dokter voor de medische duiktest. Alles was in orde dus ik kon gewoon verder. Daarna werd gegeken of je conditie voldoende was om te kunnen duiken. Dat betekende 200 mtr zwemmen en 10 minuten watertrappelen. Appeltje/eitje. Nadat ik volledig fit bevonden was (joepie) kregen we instructies over hoe we ons duikapparatuur in elkaar moesten zetten en hebben we wat eerste oefeningen gedaan in het zwembad. Je begint heel rustig met hoe je moet 'zakken' in het water, hoe je je drijfvermogen kunt regelen en dat soort zaken.

Na deze oefeningen moesten we onze duikapparatuur weer uit elkaar halen en kregen we de laatste DVD voorgeschoteld. Om ongeveer 18.30 werd ik weer keurig bij mijn  hostel afgezet. Met huiswerk! We moesten de eerste drie hoofdstukken van het boek lezen en een klein boekje met het gebruik van duiktabellen. Hahaha. Geloof me, daar heb je na zo'n dag echt de puf niet meer voor, zelfs niet als je volledig fit bevonden bent. Het kleine boekje was het enige dat met nadruk werd aangeraden. (Dit heb ik dan ook maar gedaan)

Duiktabellen zijn er om te berekenen hoe lang je bij een bepaalde diepte maximaal onderwater mag blijven. Hiermee kan je je drukgroep berekenen. Na een bepaalde 'Surface interval', dit is de tijd die je weer aan de oppervlakte doorbrengt, kom je weer in een nieuwe drukgroep. Dit heb je nodig voor als je nog een tweede of misschien derde duik wilt maken. Dit is belangrijk omdat na elke duik een bepaalde hoeveelheid stikstof in je bloed blijft zitten. Deze verlaat het lichaam via de adem. Als dit teveel wordt loop je het risico op ' Decompression' ziekte (bubbels in je bloed) en dat kan heel vervelend aflopen.

De tweede dag was de 'pick up' om 7:15. We begonnen met het in elkaar zetten van ons duikpak en het oefenen van de resterende 'skills': masker af onder water, opnieuw opzetten en leegblazen. (Heel belangrijk dat je door je neus uitademt en niet eerst door je mond en daarna door je neus probeert in te ademen terwijl er nog water in zit, maar daarover verderop meer), hoovering (dit is vanaf de bodem je pak iets vullen met lucht en op een bepaalde hoogte blijven hangen) en nog veel meer dingen, maar daar zal ik jullie verder niet mee vermoeien.


De laatste oefening was de methode die we moesten gebruiken om uit het zwembad te komen. De 'deepwater ascend'. Dit wil zeggen dat je je vanuit het water, zonder trap of andere hulpmiddelen in bijvoorbeeld een 'rubber duckie' moet hijzen. Rubber duckie? Daarmee wordt dus niet zo'n klein geel badeendje bedoeld, maar bijvoorbeeld een speedboot. 

Daarna kwam John. Dit is een Australier die voor zijn werk nieuwe duikmaterialen test over heel de wereld en heel veel had te vertellen over andere duiklocaties dan het Great Barrier Reef en waar je op moet letten als je duikspullen koopt. Na de lunch was het tijd voor het commerciele gedeelte. De Pro-dive shop. Je kon daar van alles uitproberen. De mensen van Pro-Dive laten dan zien wanneer iets wel of niet geschikt voor je is en waarom. (Uiteraard ook met de bedoeling om omzet te genereren). Gevoelig als ik ben voor goede adviezen heb ik me laten verleiden tot de aanschaf van een duikmasker met snorkel (met 10% korting! ;) ) Ik ben er heel blij, want het zit fantastisch en je zit na een duik niet de rest van de dag opgescheept met de rode contouren van het masker dat je gedragen hebt.

's Middags zijn we verder gegaan met de laatste uitleg over 'nitrogen narcosis'. Hier kun je last van krijgen als je op grote diepte gaat duiken. De diepte is per persoon verschillend. Sommige krijgen er last van bij 20 meter sommige pas bij 30. Je kunt hier weer makkelijk vanaf komen door weer een paar meter te stijgen. Het is niets ernstigs. Het schijnt alleen dat je rare dingen gaat doen. Er schijnt ooit iemand geweest te zijn die zijn 'regulator' (dit is het apparaat waar je door ademt) probeerde te delen met een vis, maar je gaat ook lachen om van alles en nog wat....Een soort stoned onderwater zeg maar.

Na dit laatste onderdeel was het tijd voor de finale test. Iedereen was geslaagd, dus het echte feest kon beginnen. We hadden 's avonds eerst nog een 'Reef teach'. Dit wordt georganiseerd door een zeer gedreven Schot die erg begaan is met het Great Barrier Reef. Hij had een enorm grappig lezing met dia's en vertelde wat de meest voorkomende categorieen vissen en koralen zijn en waar je ze aan kon herkennen. Zeer leerzaam en echt handig als je eenmaal aan het duiken bent. Leuk om dan te zien waar hij het over had en de vissen in een categorie te kunnen plaatsen. (zoekt achteraf wat makkelijkerop )

                                                                             Het rif:

De volgende ochtend werd ik om 6.10 opgehaald bij mijn hostel. We moesten eerst verzamelen bij Pro-Dive. Daar kreeg ieder zijn eigen krat met duikspullen. Toen alles was ingeladen werden we afgeleverd bij de boot.

Ook dit was weer prima georganiseerd. We zaten op de Pro-Dive II. Wel handig om te weten mocht een van de andere schepen, ze hebben er drie, op dezelfde locatie liggen, hijs je jezelf tenminste niet op het verkeerde schip.

                                                                      Prodive II:

Het was ongeveer drie uur varen naar de locatie waar we als eerste gingen duiken. De zee was behoorlijk ruig en de pillen tegen zeeziekte werkten niet bij iedereen. Groot feest voor de vissen zal ik maar zeggen.

Bij de eerste duik hoefden we niet zo heel veel te doen, een paar oefeningetjes en vooral veel rondkijken. De tweede duik was al een stuk drukker. We moesten hier onder andere mijn favoriete oefening doen. Namelijk het laten vollopen van je masker en het weer leegblazen. Dat wat je vooral niet moet doen (eerst uitademen en dan proberen in te ademen door je neus) deed ik wel, met als gevolg dat ik zout water inademde en belandde in een vreselijke hoestbui. Dat is niet prettig, mag ik wel zeggen! Door je ademapparaat kan je niet goed hoesten(ook niet handig want dan krijg je geen zuurstof, maar wel nog meer water binnen)en ik begon bijna te hyperventileren op 10 meter diepte. Ik kon maar aan een ding denken. Omhoog! Maar dat kan dus niet. Gelukkig kon ik mijn ademhaling weer onder controle krijgen (een goede instructeur is op zo'n moment echt prettig). Chris (= de instructeur) gebaarde dat ik kalm moest blijven en vooral doorademen. Daarna ging het wel weer. De rest van de duik was prima. Vergeet bijna te vertellen dat er enorm veel prachtige vissen rondzwemmen. Echt fantastisch. De tweede duik was de laatste duik van die dag.

That's me!

De volgende dag begonnen met een ochtend duik. 06.00 op en om 06.30 het water in. Dit ging al weer een stuk relaxter. We hadden alle oefeningen gedaan, dus tijd om te genieten. We waren inmiddels naar een ander stuk van het rif gevaren met nog mooiere koralen, vissen en nog helderder water. Tijdens het afdalen kwam een enorme vis kijken wat we aan het doen waren. Echt grappig om zo'n beest in de ogen te kijken. Je kon hem zien denken. 'Goodmorning mates, komen jullie doen?'

's middags ben ik gaan snorkelen met Arwell (je moet altijd met zijn 2-en). Het water is echt geweldig helder. Supergave dingen gezien. Na ongeveer een uur moesten we ons weer melden op de boot. Tijdens de terugtocht stuitten we eerst op de verblijfplaats van Nemo (Original Clownfish).  Ze zijn inmiddels met zijn drieen. Ik heb een aantal pogingen gedaan om ze goed op de foto te zetten, maar telkens als je naar beneden duikt verdwijnen ze weer in hun anemoon. Niet overtuigend gelukt dus. Inmiddels bleek mijn rolletje vol, wat niet handig is. Het advies is, bewaar er altijd nog een paar tot je op de boot gaat, want meestal zie je nog iets spannends. En jawel. Snorkel de snorkel. Ik kijk naar beneden en huh.... Dat lijkt wel een haai. Ik kijk nog een keer. Shit,  een HAAI!.(vooral doorademen). Hij was echt enorm. Zeker twee meter (en dit is geen visserslatijn). Ik op zoek naar mijn snorkel buddy die inmiddels op zoek was naar zijn snorkelbuddy (ik dus). Hij had hem ook gezien. Arwell had nog wel foto's maar was zo onder de indruk dat hij vergat een foto te maken. Helaas geen bewijs.

Inmiddels had ik besloten het vervolg ' The adventure course'  te doen. Dit betekent dat je een ander soort nachtduik, een diepteduik (25 tot 30 meter) en een duik naar keuze (fotoduik, biologie duik en nog wat andere dingen) gaat doen.

Voor de nachtduik kregen we weer een briefing met allerlei informatie over waar je op moet letten als je 's nacht gaat duiken, welke signalen je moet geven in welke situatie en hoe je die moet geven. Om 19.30 was het zover. Best spannend want zonder lamp zie je niets. We gingen op zoek naar Brian. Dit is een enorme schildpad van anderhalve meter doorsnee die daar altijd ligt te slapen 's avonds. Behalve die avond dus. De groep die voor ons ging had hem wakker gemaakt en Brian had besloten om een rustiger plekje op te zoeken. Bugger. Wat we wel gezien hebben is twee enorme kreeften en een hoop rode 'lichtjes' die oplichten als je je zaklamp op het koraal laat schijnen. Als je dan goed kijkt zie je dat het garnalen zijn. Erg grappig. Verder niet veel bijzonders gezien, maar het was absoluut een speciale ervaring.

De volgende ochtend was het weer om 06.00 wake-up time. Tijd voor de diepteduik. Snel een bak thee en dan hup in het water. De diepte duik was ook super leuk We hadden de avond ervoor een soort quizje gedaan. Je moest in een tabelletje de cijfers 1 -20 aanwijzen. Dit gingen we onderwater op 25 meter diepte nog een keer doen om te kijken of je ' nitrogen narcosis' verschijnselen had. Een van de symptomen is ook dat je concentratie problemen hebt (had ik nog niet genoemd). Ik deed er maar 2 sec. langer over. Ik had er dus totaal geen last van, maar sommigen kwamen er echt niet meer uit. Verder hadden we een blikje cola mee om te zien wat er met de kleur gebeurt (rood is de eerste kleur die verdwijnt onderwater) en een leeg petflesje dat je met de hand niet kon vervormen, maar die op die diepte volledig platgedrukt was. Chris heeft er vervolgens een paar belletjes lucht in geblazen. Boven water was het flesje volledig in oude vorm en gevuld met lucht. Dit was om te laten zien hoe de lucht wordt samengeperst onder water.

Op die diepte zitten niet heel veel vissen, behalve een paar enorm nieuwsgierige 'Batfishes'. Ik zal de schot van de Reefteach even herhalen: " A frisbee shaped fish, too big for your frieing pan'. In het verleden, inmiddels een paar jaar geleden, namen ze eieren mee en braken die onder water. Door de druk bleef het ei intact. Alleen bleken die vissen de eieren enorm lekker te vinden. Als er nu duikers zijn komen ze onmiddelijk eieren bietsen. Dit is dus afgeschaft, maar ze hebben blijkbaar een geweldig geheugen en blijven het proberen.

Wat wel speciaal was waren de 'Red Lion Fishes'. Deze zijn erg mooi om te zien, maar enorm giftig. Niet te dichtbij komen dus. De oplettende lezer denkt nu. Hee, rood zie je niet op die diepte. Klopt! Ze waren dan ook grijs, maar als je ze boven water haalt of goed belicht, zijn ze blijkbaar rood..

Na het ontbijt hadden we weer een briefing in verband met de fotoduik. Allerlei tips over in welke stand je je camare moet houden, hoe je lens in te stellen, je flitser etc. tevens de laatste duik. Het was prachtig weer dus dat beloofde prachtige foto's. Niet dus. Het is echt lastig om mooie foto's te maken. Je hebt toch een soort van golven dus je weet nooit als je klikt of het goed gaat of niet. Verder duik je niet alleen dus staat er soms ineens een flipper van een ander op of een hoop luchtbellen. Het hangt ook erg af in welke mate je in staat bent om op een plek in het water te blijven hangen (de hoovering oefening). Al met al erg leuk om te doen, maar heeft weinig spectaculairs opgeleverd. Behalve dan de Nemo foto's maar die heb ik niet zelf genomen. Daar had je een extra lens voor nodig en daar was er maar een van en die bleef in de handen van Chris (hij heeft ze dan ook genomen)

Toen was het tijd voor de terugvaart. Na een paar uurtjes weer in Cairns belandt. Het was echt een super week met superleuke mensen. (ik heb trouwens bewondering voor degenen die tot hier gekomen zijn met lezen, hahaha)

We hebben de week afgesloten met een gezamelijk eten bij Rattle and Hum. Daarna party time bij de Woolshed.

That's it folks. Volgende verhaal vanuit Darwin!

PS vliegen is goedkoper dan de bus. Vliegen = 2 uur, bus= 40 uur. Ik zit nu dus op het vliegveld.

The adventures:

Van links naar rechts:

Ik, Vince (mijn buddy), Chris (instructeur), Joanne en Arwell. Diarmuid (mijn andere buddy) ontbreekt, omdat hij alleen Open Water deed

De foto's van het snorkelen en duiken.

Parrotfishes:

Nemo's

Nog meer Nemo's:

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer