Alice Springs

Hallo Allemaal,

Back on Air! Dit was een knap staaltje van blond intellect.

Tijdens het afmaken van mijn vorige verhaal (enige dagen geleden) liep mijn computer vast. In de veronderstelling dat ik niets meer kon wijzigen, omdat ik al ingelogd stond heb ik dus niets meer gedaan, maar ik kon gewoon alles wijzigen. Ik heb inmiddels behoorlijk wat in te halen.....

Vanuit Darwin ben ik met de bus naar Alice Springs gegaan (Connection Adventures). We waren om precies te zijn met 4 passagiers voor een hele touringcar (Peter uit Sydney, Manuel een Spaanse Zwitster en Toshi uit Japan), dus dat was gezellig. De reis is prima verlopen. Het is een rechte weg van Darwin naar Alice (Stuart Highway als ik me niet vergis). Het landschap verandert heel langzaam van redelijk dicht begroeid met veel bomen naar een veel kaler landschap met een paar bomen, meer open plekken met het welbekende rode zand en wat gras. Best veel dode kangeroes langs de weg en zelf hier een daar een koe. Niet echt spannend dus.

De eerste dag zijn we onder andere gestopt bij Daily Waters Pub.

Deze pub schijnt enorm bekend te zijn, omdat in de buurt het eerste internationale vliegveld was. Als het vliegtuig weer bijgetankt moest worden gingen alle passagiers naar de Daily water Pub om zelf bij te tanken. De pub hangt vol met allerlei objecten van mensen die er geweest zijn.

De overnachting was bij Banka Banka Station. Dit is een 'Cattle station' met een oppervalkte van, schrik niet, 11.000 vierkante kilometer en 80.000 stuks vee. Voor de voorbijgangers staan er twee golfplaten schuren, 1 met een vliegen net en 1 zonder. Hier kan je je eten klaarmaken. Slapen was weer in de swag onder de sterrenhemel, wat prima was.


De volgende ochtend was het dieptepunt in mijn Australische uitslaap carriere (namelijk 4.30). Onderweg hebben we een stop gemaakt bij de Devil's Marbles bij Tennant Creek. Dit zijn enorme rotsen die door erosie afgerond zijn. Het lijkt net of ze zo van elkaar af kunnen rollen.

We waren redelijk vroeg in Alice Springs en het was zowaar een beetje fris (+/- 25 C) en bewolkt. Ik ben naar Elke's Backpackers gegaan. Er verbleef nog iemand uit de bus, dus heb ik me daar ook maar af laten zetten. De kamers zijn enorm ruim, met een eigen keukentje en badkamer. Verder is het niet veel bijzonders.

's Avonds gegeten en gefeest bij Bojangles. Een redelijk bekende pub hier, met live uitzending op de Ozzie radio en op internet. Toen de muziek wat minder gezellig werd 'afgezakt' naar Malinka's. De party place hier. Weer een gezellige avond. (Voor alle nieuwsgierige dames: ja mijn spijkerbroek past nog steeds en nee de man van mijn leven wandelt ook hier niet rond!)

De volgende dag kon ik op relaxte tijd opstaan, want ik werd pas om 12.00 opgehaald voor mijn 3,5 Uluru (Ayers Rock), Kata Tjuta (The Olga's), Kings Canyon trip. Ik moest welliswaar voor 10.00 uitgecheckt zijn, maar het is toch een groot verschil met 04.30.

Deze groep bestond uit de Masa, Yoshi & Kumi uit Japan, Meija uit Taiwan en Youko uit Japan, Jeffrey uit Nederland, Aaron uit Melbourne, Maja uit Sydney en Paris van de Gold Cost. Dit was een vriend van Toby, de gids. De Japanners moesten een beetje loskomen, maar daarna hebben we ontzettend gelachen. Mijn Japanse vocabulaire is enorm toegenomen. Kampai = proost, Seiko = goed, iki = ad fundum (en de rest ben ik alweer vergeten!)

De afstand van Alice Springs naar Uluru is 441 km, dus een behoorlijk eindje rijden. Onderweg zijn we gestopt bij een Camel Farm waar de liefhebber een stukje op zo'n beest kon rijden. Een soort Slagharen maar dan met Kamelen. Dit heb ik maar aan me voorbij laten gaan. Verder zijn we langs een of ander Salt Lake gereden en Mount Connor. Mt Connor ziet er van de verte uit als een tandenborstel.

We kwamen net op tijd aan voor de sunset op Uluru, vanaf de campsite. De afstand was vrij groot, dus niet zo heel spectaculair. Behalve dan dat je vanaf hier ook goed zicht had op de Kata Tjuta. Ik dacht eerst dat dit 'de' sunset was en was enigszins teleurgesteld omdat je niet die mooie rode kleuren kon zien, maar de volgende dag zijn we op een andere plek gaan staan, waar dit wel het geval was.

's Avonds vallende sterren gekeken (de sterrenhemel is hier fantastisch mooi).

Na een paar uurtjes zweten in de swag was het om 4.30 weer tijd om op te staan zodat we op tijd konden zijn voor de sunset. Daarna zijn we naar de Kata Tjuta gereden en hebben we een wandeling van 7.5 km gemaakt (Valley of the winds). Echt heel erg mooi. De wandeling was prima te doen, aangezien het nog niet erg heet was (we waren voor 10.00 klaar). Als je wat later gaat is het echt niet te doen. De temperatuur is 39 C in de schaduw en er is niet bepaald veel schaduw tijdens het lopen.

Na de wandeling zijn we naar het Aboriginal Visitor Centre gegaan. De opzet hiervan was compleet anders dan die in Kakadu. Het ging veel meer over het leven van de Aboriginals, de Tjukalpa (de relatie tussen mens, plant, dier en land, eigenlijk de bijbel van de aboriginals). Was erg interessant.

Inmiddels was het tijd voor de lunch en zijn we teruggereden naar onze campsite voor

een echte ozzie bbq lunch. Aangezien het te heet was om wat te doen, konden we lekker gaan zwemmen in echt ijskoud water. 

Om een uurtje of drie was het tijd voor de volgende wandeling, namelijk die 9,5 kilometer om de Uluru. De wandeling zelf is niet zwaar, maar het is echt ongelovelijk heet en wederom weinig schaduw. Veel water meenemen dus. De wandeling was super gaaf. Toby had veel informatie over de heilige plaatsen op de Uluru en de planten die er omheen groeien. Na de wandeling konden we genieten van de sunset. Omdat we nu vrij dicht bij waren kwamen de kleuren wel mooi uit.

Na een gezellige avond met chicken terriyaki van de bbq, en enigszins losgeslagen Japanners die de nodige bierblikje adfundum weg hebben getikt (iki! iki! iki!) was het weer tijd voor de swag. 'Rise en Shine' was vroeg, zodat we de zonsopkomst konden zien

Dit keer hebben we de sunrise vlakbij de Uluru gezien (inmiddels heb ik wel voldoende sunrises en sunsets gezien...). Daarna kon je kiezen of je Uluru wilde beklimmen of niet. Ik heb het niet gedaan, omdat de Rock een heilige plaats is voor de Aboriginals en ze liever niet hebben dat je het doet. Verder was het enorm steil en hoog en ik weet niet of mijn hoogtevrees hier mee om kan gaan. Met degenen die niet wilde klimmen (Maja, Jeffrey en Paris) zijn we weer naar het Visitors Centre gegaan. Dat was erg leuk omdat de verhalen en de informatie over de planten veel meer zegt als je een rondje om de Rock gelopen hebt.

Het was weer een lekkere hete dag. Om 08.00 's ochtends werd de klim al gesloten omdat de temperatuur  boven de 36 C zou komen! (Niet jaloers worden hoor, het is echt heel erg heet). Toen iedereen inmiddels veilig en wel beneden was aanbeland zijn we naar Kings Canyon gereden. Dit betekende weer een ritje van 315 km.

Onderweg een kleine wandeling gemaakt. Kathleen Springs. Deze was maar 1,5 km maar dan wel in 40 C. Voor we naar ons bushcamp gingen zijn we nog even gestopt bij Kings Canyon Resort om daar even lekker te zwemmen. Majella en Una gaan hier werken, maar helaas zijn we elkaar net misgelopen.

De rest van de middag lekker gerelaxed.

De volgende ochtend weer vroeg uit de veren voor de wandeling bij Kings Canyon (ong 6,5 km). Je moest eerst een steil stuk 'klimmen' om boven op de Canyon uit te komen. Je ziet dan echt prachtige rotsformaties.

(Hier lig ik dus niet bij! Ik heb het wel even geprobeerd, maar ik vond het afschuwelijk. Ik krijg weer zweethanden als ik er aan denk)

                                                                                   

                                                                             

In de Canyon is een waterpoel The Garden of Eden waar je onder andere eeuwenoude varens en bomen ziet. Echt een mooi stukje.

Na de wandeling was er nog even tijd om te zwemmen.

We moesten een aantal passagiers meenemen van een andere trip dus om op tijd op de afgesproken plaats te zijn hadden we niet zo heel lang. We hebben daar vervolgens meer een uur staan wachten. Later bleek iemand een hartverlamming gekregen te hebben tijdens zijn wandeling en de gids die de mensen naar onze bus moest brengen heeft de reddingsactie moeten doen. Helaas mocht dit niet baten en heeft deze persoon het niet gehaald. Tragisch.

Vanaf Kings Canyon naar Alice was het weer een 400 km, dus de rest van de middag heb ik half slapend in de bus doorgebracht.

Zoals gebruikelijk wordt de trip afgesloten met een gratis maaltijd in een Kroeg. Melanka's dit keer.  We hebben met zijn alle nog een gezellige avond gehad.

Vanmiddag ga ik naar het vliegveld en vlieg ik naar Adelaide.

Later!

Hugs,

Eugenie

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer